Archiwum - Grudzień, 2017

Umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie

Shutter Stock

Rozwój usług finansowych, a także poszukiwanie nowych rozwiązań w zabezpieczaniu nie tylko kredytów i pożyczek, ale również innego typu transakcji gospodarczych sprawił, że w ostatnich latach na popularności zyskuje tzw. przewłaszczenie na zabezpieczenie. Stało się to możliwe m.in. dzięki przychylnemu orzecznictwu sądowemu, które uznaje tego typu umowy za dopuszczalne, o ile oczywiście nie są wykorzystywane w celach sprzecznych z prawem.

Podstawowy problem z określeniem prawnych ram tej konstrukcji wynika z faktu, że przewłaszczenie na zabezpieczenie nieruchomości nie zostało uregulowane w żadnej ustawie. Jego dopuszczalność opiera się zatem na zasadzie swobody umów obowiązującej w prawie cywilnym. W praktyce na transakcję taką składają się dwie umowy zawierane pomiędzy wierzycielem (albo przyszłym wierzycielem) oraz dłużnikiem. Mocą pierwszej z nich dłużnik przenosi na własność wierzyciela określoną nieruchomość, jako zabezpieczenie umowy zawartej z wierzycielem. Przy tym przeniesienie to jest bezwarunkowe oraz dokonywane w formie aktu notarialnego. Druga umowa natomiast zawiera warunkowe zobowiązanie wierzyciela do przeniesienia własności nieruchomości na dłużnika, o ile ten wywiąże się z umowy (np. spłaci kredyt). Ta umowa również powinna zostać zawarta w formie aktu notarialnego. Częstokroć obie umowy obejmowane są jednym aktem notarialnym.

Skutkiem pierwszej z umów jest przejście prawa własności nieruchomości na wierzyciela, który powinien dokonać aktualizacji wpisu w księdze wieczystej. Przeważnie wszakże nieruchomość nadal pozostaje we władaniu dłużnika. Dzieje się tak w oparciu o umowę użyczenia, albo umowę użytkowania. Ta ostatnia prowadzi do powstania ograniczonego prawa rzeczowego na rzecz dłużnika, które ujawniane jest w księdze wieczystej, co daje większą ochronę dłużnikowi. Niezależnie od tego, dłużnik może domagać się wpisania w księdze wieczystej jego warunkowego uprawnienia do żądania zwrotnego przeniesienia nieruchomości – podstawę wpisu stanowić będzie ww. umowa zobowiązująca. Kolejny istotny element umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie, to zobowiązane wierzyciela będącego nowym właścicielem nieruchomości do nie podejmowania działań, które mogłoby utrudniać zwrotne przeniesienie nieruchomości na dłużnika. Naruszenie tego obowiązku można obostrzyć karą umowną.

W przypadku ziszczenia się warunku zawartego w umowie zobowiązującej wierzyciela do zwrotnego przeniesienia nieruchomości, strony powinny zawrzeć kolejną umową – tym razem bezwarunkowego przeniesienia własności nieruchomości na dłużnika. Jeżeli wierzyciel odmówiłby jej zawarcia, dłużnik będzie uprawniony do wystąpienia do sądu aby ten zobowiązał wierzyciela do złożenia oświadczenia woli o przeniesieniu własności nieruchomości. Co ważne wyrok uwzględniający powództwo zastępuje oświadczenie strony, a zatem stanowić będzie podstawę do zmiany wpisu w księdze wieczystej. W interesie dłużnika jest, więc zadbanie o to, aby w czasie pomiędzy obiema umowami miał prawo do korzystania z nieruchomości, najlepiej w oparciu o umowę użytkowania.

Na koniec należy krótko wspomnieć o podatkach. W przypadku podatku od nieruchomości obciążać on będzie wierzyciela od miesiąca następującego po miesiącu, w którym przeniesiono na niego nieruchomość. Wierzyciel będzie opłacał ten podatek za okres do końca miesiąca, w którym nastąpi zwrotne przeniesienie własności nieruchomości. Jeżeli chodzi natomiast o podatek od towarów i usług oraz podatek dochodowy, to obowiązek podatkowy powstanie po stronie wierzyciela dopiero w przypadku definitywnego przejścia prawa własności na niego, na skutek wygaśnięcia umowy zobowiązującego go do zwrotnego przekazania nieruchomości dłużnikowi. Stanie się tak, gdy np. dłużnik nie spłaci kredytu. Jeżeli zatem wierzyciel dokona zwrotnego przeniesienia nieruchomości na dłużnika, to całość transakcji będzie neutralna podatkowo dla wierzyciela (za wyjątkiem podatku od nieruchomości).

Przewłaszczenie na zabezpieczenie nieruchomości może być ciekawą alternatywą dla chociażby hipoteki. Dla wierzyciela jest to umowa korzystniejsza, gdyż od razu staje się właścicielem nieruchomości, zaspokojenie się zaś z zabezpieczenia hipotecznego wymaga drogi sądowej i licytacji komorniczej. Dla dłużnika natomiast korzyścią jest możliwość przyjęcia rynkowej wartości takiego zabezpieczenia w umowie z wierzycielem, bez obniżania jej o koszty związane z hipoteką i egzekucyjną sprzedażą nieruchomości. Dzięki temu dłużnik ma szanse na lepsze warunki umowy, bądź pozyskanie środków finansowych większej wartości.

Autor Piotr Zwoliński Dyrektor Zarządzający Pepper House
Grudzień 5, 2017        Brak Komentarzy

Obowiązki nabywcy w podatku od nieruchomości

Właściciel nieruchomości, niezależnie od obowiązku zapłaty podatków związanych z jej wytworzeniem, bądź nabyciem, zobowiązany jest do corocznej opłaty podatku od nieruchomości. Podatek ten wiąże się przy tym z samym faktem posiadania nieruchomości, nawet jeżeli nie jest ona przeznaczona na cele działalności gospodarczej oraz niezależnie od generowanych przez nią przychodów albo kosztów. Rodzaj właściciela, a także przeznaczenie danej nieruchomości (działalność gospodarcza albo inne cele) wpływają wszakże zarówno na wysokość podatku, jak również obowiązki właścicieli. Zanim jednak przejdziemy do ich omówienia, wyjaśnić należy kilka podstawowych zagadnień związanych z omawianym podatkiem.

Podatnikiem podatku od nieruchomości jest nie tylko właściciel gruntu lub obiektu budowlanego, ale także jego posiadacz samoistny (czyli osoba, która korzysta z nieruchomości, jak właściciel ale nie posiada do niej odpowiedniego tytułu prawnego), użytkownik wieczysty, a niekiedy posiadacz zależny (np. dzierżawca) nieruchomości państwowych, bądź komunalnych.

Co do zasady, jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, obowiązek podatkowy ciąży na nich solidarnie (czyli każdy z nich zobowiązany jest do zapłaty całej kwoty podatku i w konsekwencji organ podatkowy może egzekwować całość podatku od każdego z nich). Wyjątki od tej zasady są dwa. Pierwszy to współwłasność w częściach ułamkowych garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Drugi zaś dotyczy właścicieli wyodrębnionych lokali w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną. Obowiązek podatkowy w tego typu przypadkach ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (np. zakup nieruchomości).
Jeżeli wszakże okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.
Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. W przypadkach zaś, gdy w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

Organem podatkowym właściwym w sprawach podatku od nieruchomości – niezależnie od rodzaju podatnika oraz przeznaczenia danej nieruchomości jest każdorazowo wójt (burmistrz, prezydent miasta), na którego obszarze działania nieruchomość jest położona. W przypadku, gdy nieruchomość leży na obszarze właściwości kilku organów, podatek opłaca się w każdej z gmin (miast) od części nieruchomości znajdującej się na ich terenie.

Podstawę prawną dla przedmiotowego podatku stanowi ustawa z 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych oraz wydane na jej podstawie uchwały właściwych organów podatkowych.

Obowiązek nabywcy – osoby fizycznej

Osoby fizyczne, w tym przedsiębiorcy, są – co do zasady – obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających:

  • powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego (np. nabycie albo sprzedaż nieruchomości, rozbiórka budynku),

  • zmianę jego wysokości (np. przeznaczenie nieruchomości na cele prowadzonej działalności gospodarczej).

W tym celu osoba fizyczna składa następujące formularze urządowe (według wzoru obowiązującego w danej gminie albo mieście, bądź przez Internet jeżeli możliwość taka została dopuszczona w uchwale organu podatkowego):

  • IN-1 Informacja w sprawie podatku od nieruchomości składana przez osoby fizyczne,

  • ZN-1/A Dane o nieruchomościach,

  • ZN-1/B Dane o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości (jeśli korzysta ze zwolnienia).

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Z tym, że gdy kwota podatku nie przekracza 100 zł, podatek jest płatny jednorazowo w terminie płatności pierwszej raty.

Ze względu na fakt, że podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś dla budynków i budowli ich powierzchnia użytkowa (za wyjątkiem przeznaczonych do działalności gospodarczej), w informacji kierowanej do organu podatkowego należy precyzyjnie określić te wartości. Będą one bowiem stanowiły podstawę do obliczenia wysokości podatku.

Za powierzchnię użytkową budynku lub jego części uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Dodatkowo należy pamiętać o tym, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Wyjątek od opisanego w tym punkcie sposobu rozliczania podatku od nieruchomości przez osoby fizyczne stanowi sytuacja, w której dana nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową. W takim wypadki osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

Obowiązek nabywcy – jednostki organizacyjne

Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Nieruchomości Rolnych, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane:

  1. składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru (DN-1 Deklaracja na podatek od nieruchomości), a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu – w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku,

  2. odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia uzasadniającego obniżenie albo podwyższenie kwoty podatku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia,

  3. wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

Podstawa opodatkowania przy działalności gospodarczej

Niezależnie od osoby podatnika, odmienny sposób ustalania wysokości podatku od nieruchomości dotyczy budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym wypadku podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub jej części, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeśli zaś nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość.

Wskazać jednakże należy, że na gruncie omawianego podatku za działalność gospodarczą nie uważa się:

  1. działalności rolniczej lub leśnej,

  2. wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5,

  3. działalności, w zakresie sprzedaży przez rolników przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu.

Nadto, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

  1. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

  2. gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d ustawy 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych,

  3. budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego o nakazie rozbiórki nieużytkowanego lub niewykończonego obiektu budowlanego albo decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Autor Piotr Zwoliński Dyrektor Zarządzający Pepper House
Grudzień 5, 2017        Brak Komentarzy

Nabywanie przez cudzoziemców udziałów w spółkach będących właścicielami nieruchomości

Aura Island (mat. prasowe)

W jednym z poprzednich wpisów omówione zostały zasady nabywania nieruchomości położonych na terytorium Polski przez cudzoziemców. Bezpośredni zakup nieruchomości przez taką osobę nie wyczerpuje jednak wszystkich przypadków, w których cudzoziemiec może objąć faktyczne władztwo nad taką nieruchomością. Właścicielem czy to gruntu, budynku, bądź lokalu może być przecież także spółka zarejestrowana w Polsce. Cudzoziemiec zaś kupujący jej udziały albo akcje, co prawda nie staje się właścicielem nieruchomości, jednakże może ją kontrolować za pośrednictwem takiej spółki. Aby wyeliminować tego typu próby obchodzenia przepisów o konieczności uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości, ustawodawca rozszerzył zasady dotyczące ich nabywania na obrót udziałami i akcjami w spółkach. Wszakże zachodzą w tym zakresie pewne odmienności.

Przede wszystkim zezwolenie wymagane jest jeżeli w wyniku takiej transakcji spółka będąca właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości na terytorium Polski stanie się spółką kontrolowaną przez cudzoziemca. Za kontrolowaną, w rozumieniu ustawy, uważa się natomiast spółkę, w której cudzoziemiec lub cudzoziemcy dysponują bezpośrednio lub pośrednio powyżej 50% głosów na zgromadzeniu wspólników lub na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy, także jako zastawnik, użytkownik lub na podstawie porozumień z innymi osobami, albo mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych. W tym przypadku chodzi o sytuacje, w których cudzoziemiec:

  • jest uprawniony do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu spółki kapitałowej (spółka z o.o., spółka akcyjna), także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub

  • jest uprawniony do powoływania lub odwoływania większości członków rady nadzorczej spółki kapitałowej, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub

  • dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej (spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa oraz spółka komandytowo-akcyjna), także na podstawie porozumień z innymi osobami.

Jeżeli zatem cudzoziemiec kupuje pakiet udziałów albo akcji, bądź przystępuje do spółki osobowej i nie zachodzi żadna ze ww. sytuacji, to zezwolenie co do zasady nie jest potrzebne.

Drugim przypadkiem, w którym będzie ono niezbędne jest zamiar nabycia jednostek uczestnictwa w krajowej spółce, która już uprzednio stała się spółką kontrolowaną przez cudzoziemca. W takim wypadku inny cudzoziemiec przystępujący do niej musi uzyskać zezwolenie.

Powyższych zasad nie stosuje się w kilku przypadkach. Katalog wyjątków jest przy tym różnorodny, i tak zezwolenie nie jest wymagane, gdy:

  • spółka jest właścicielem: samodzielnego lokalu mieszkalnego, samodzielnego lokalu użytkowego o przeznaczeniu garażowym lub udziału w takim lokalu, przeznaczonych na cele statutowe nieruchomości niezabudowanych, których łączna powierzchnia w całym kraju nie przekracza 0,4 ha na obszarze miast – za wyjątkiem nieruchomości położonych w strefie nadgranicznej,

  • akcje spółki nabywane są za pośrednictwem rynku regulowanego (np. giełdy),

  • do nabycia udziałów lub akcji dochodzi w toku procedury przekształcenia spółki,

  • nabywcą jest przedsiębiorca z państwa – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo Konfederacji Szwajcarskiej.

Jeżeli cudzoziemiec, czy to osoba fizyczna, czy też spółka prawa obcego, nie może skorzystać z jednego ze ww. zwolnień, powinien wystąpić do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie zezwolenia. Procedura jest analogiczna, jak w przypadku bezpośredniego zakupu nieruchomości, jednakże stosuje się w niej innym wzór wniosku. Pamiętać także należy, że nabycie jednostek uczestnictwa w spółce bez wymaganego zezwolenia skutkować będzie nieważnością transakcji.

Autor Piotr Zwoliński Dyrektor Zarządzający Pepper House
Grudzień 5, 2017        Brak Komentarzy

Kupno mieszkania ze służebnością

Przeglądając księgę wieczystą przed zakupem nieruchomości powinniśmy zapoznać się z informacjami zamieszczonymi we wszystkich jej działach, nie tylko tych dotyczących oznaczenia nieruchomości (dział I) oraz obciążających ją hipotek (dział IV). Równie istotne, a niekiedy nawet bardziej uciążliwe dla nabywcy okazać się mogą prawa ciążące na nieruchomości, które ujawnia się w dziale III jej księgi wieczystej. Zamieszcza tam się bowiem m.in. wpisy dotyczące ograniczonych praw rzeczowych, z wyjątkiem hipotek, a także wpisy innych ograniczeń w rozporządzaniu nieruchomością lub użytkowaniem wieczystym. W dzisiejszym wpisie postaram się przybliżyć jedno z najczęściej spotykanych ograniczonych praw rzeczowych, jakim jest służebność.

Służebność jest zatem prawem, w myśl którego właściciel nieruchomości władnącej (uprawniony do służebności) może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź też, właściciel nieruchomości obciążonej (zobowiązany ze służebności) zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań lub nie może wykonywać wskazanych w treści służebności uprawnień względem należącej do niego nieruchomości. Najlepiej powyższą definicję zrozumieć na kilku przykładach służebności. I tak, do najpopularniejszych obciążeń z tego tytułu należą:

  • służebność drogi koniecznej – ustanawia się ją w przypadkach, gdy właściciel danej nieruchomości nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W takim wypadku może on domagać się od właściciela nieruchomości znajdującej się pomiędzy jego działką a drogą publiczną ustanowienia prawa (służebności), mocą którego będzie on uprawniony do przejazdu lub przechodu przez taką nieruchomość. Służebność tego typu spotykana jest także, gdy dana nieruchomość ma co prawda dostęp do drogi publicznej, ale przejazd przez nieruchomość sąsiednią znacznie skraca czas dojazdu;

  • służebność mieszkania – jest to uprawnienie do zamieszkiwania, na określonych warunkach, na terenie nieruchomości obciążonej Co ważne, mający służebność mieszkania może przyjąć na mieszkanie małżonka i dzieci małoletnie. Co czyni to obciążenie jeszcze bardzie uciążliwym dla właściciela nieruchomości;

  • służebność przesyłu – jest ona ustanawiana na rzecz przedsiębiorstwa będącego właściciele różnego typu sieci przesyłowych. Polega ona na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (np. wchodzić na nią w celu konserwacji albo naprawy urządzeń).

Ważnym podziałem służebności jest podział na gruntowe i osobiste. Te pierwsze obciążają nieruchomość, drugie natomiast przysługują konkretnej osobie. Podział ten jest bardzo istotny, bowiem służebność osobista nie może zostać przeniesiona na inną osobę, a nadto wygasa najpóźniej ze śmiercią osoby uprawnionej, chyba że została ustanowiona na okres krótszy. Służebność osobista może zostać również zamieniona przez sąd na rentę, jeżeli uprawniony dopuszcza się rażących uchybień przy wykonywaniu swego prawa (np. rażąco narusza zasady porządku domowego).

Ponadto, każdy rodzaj służebności może zostać zniesiony na skutek jednego z następujących zdarzeń:

  1. zrzeczenia się przez właściciela nieruchomości władnącej albo osobę uprawnioną ze służebności osobistej – zrzeczenie takie powinno mieć formę oświadczenia złożonego na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym albo w formie aktu notarialnego. Możliwe jest także zawarcie takiego oświadczenia w umowie sprzedaży nieruchomości,

  2. wygaśnięcia – służebność wygasa jeśli nie jest wykonywana przez okres 10 lat. Wygaśnięcie stwierdza sąd w stosownym orzeczeniu,

  3. zniesienia przez sąd za wynagrodzeniem albo bez wynagrodzenia (jeżeli utraciła ona wszelkie znaczenie dla uprawnionego).

Jak wynika z powyższego, zniesienie obciążenia służebnością nie jest łatwe, a najszybszym sposobem jest zrzeczenie się tego uprawnienia przez osobie, której ono przysługuje.

Dysponując oświadczeniem we ww. formie, bądź wyrokiem sądu, należy wystąpić z wnioskiem do sądu wieczystoksięgowego o wykreślenie służebności z Działu III księgi wieczystej. Stosuje się w tym celu formularz urzędowy KW-WPIS (wykreślenie jest bowiem także formą wpisu). Opłata sądowa od wniosku wynosi natomiast 100 zł.

Autor Piotr Zwoliński Dyrektor Zarządzający Pepper House
Grudzień 5, 2017        Brak Komentarzy

Polecane serwisy